Klimaatmars van scholieren

Opinie

De voorbije weken kon niemand er nog aan voorbij, onze jeugd trekt de straat op voor een betere, groenere wereld. Uit protest tegen het huidige non-beleid en in navolging van de Zweedse klimaatactiviste Greta Thunberg doen ze dit tijdens de schooluren onder de noemer “Brossen voor de bossen”. Van de oudere generatie komt heel wat kritiek op hun acties, maar hoe zit het nu eigenlijk? Hebben ze een punt of zouden ze effectief beter braafjes op de schoolbanken gaan zitten en studeren?

Hierbij mijn bedenkingen bij het scholieren- en studentenprotest.

Klimaatmars van scholieren

Eerst en vooral wil ik zeggen dat ik de jongeren en alle activisten die zich inzetten voor het behoud van een leefbare wereld voor de komende generatie(s) voor de volle 100% steun. We weten allemaal wel dat we heel slecht bezig zijn en de meesten doen gewoon niets om dit te veranderen. De jeugd laat nu haar stem horen. Is dit de juiste manier? Gaat dit wat uitmaken? We weten het niet, maar men kan hen niet verwijten dat ze het niet proberen, wat meer is dan van de meesten gezegd kan worden.
Ik lees heel veel commentaren van toetsenbord-helden die van in hun luie zetel bij gebrek aan echte argumenten de boodschappers op de korrel nemen en de grond in boren. Het zijn idiote pubers, hypocrieten, zelfs ecofascisten. Ze zouden beter naar school gaan en braaf zijn, ze moeten nog veel leren, zijn nog geven achter hun oren, en ja, het zijn zelfs profiteurs want het enige wat ze willen is eigenlijk een dagje verlof, hoe gemakkelijk is dat…?
Awel, ze doen tenminste iets. Iets meer dan gewoon op Facebook of in de commentaarvakken van digitale kranten hun gal spuien, zoals die verzuurde generatie voor hen.
Veel meer dan naar Brussel gaan kunnen ze niet, en in tegenstelling tot wat de meerderheid van de kriticasters beweert zijn ze ook vaak in hun eigen leven met hun “goede zaak” bezig door bvb minder of geen vlees te eten, door hun vervoer groener te kiezen, door mensen te sensibiliseren enzovoort. Als ik de experts, die er veel meer van kennen dan u en ik samen, mag geloven is dat al heel wat en kan men deze jeugd geen gebrek aan inzet verwijten.

Het is trouwens ook nooit goed. Hangen ze gewoon wat rond, is met hun vrienden “chillen” hun grootste hobby, dan wordt hen verweten een generatie leeghangers te zijn. Komen ze dan eindelijk massaal de straat op én proberen ze zo consequent mogelijk hun eigen leven in te richten dan zijn het plots naïeve pubers die beter stilletjes zouden zwijgen.
Wat kan hen kwalijk genomen worden? Dat ze opkomen voor een betere wereld? Dat ze eisen dat ook voor hen en hun kinderen nog wat propere lucht en een stukje groen over blijft? Hoe durven ze, dat zouden wij nooit gedaan hebben in hun plaats! Of toch …?

Wat ik me reeds jarenlang afvraag is hoe al diegenen die de wereld deze kant uit gestuurd hebben, de politici, de CEO’s en bedrijfsleiders, de lobbyisten en alle anderen die een vinger in de pap te brokken hebben, hun kinderen nog recht in de ogen kunnen kijken. Hoe dikwijls zeggen ze niet tegen hun kroost de woorden “zie je graag”, “hou van je”, of een andere variant daarvan? Hoe kan je enerzijds iemand graag zien en anderzijds de leefwereld van die persoon (verder) om zeep helpen? Dat gaat er bij mij echt niet in. Iemand die ik graag zie wens ik het allerbeste toe en als ik de kans zie diens wereld beter of mooier te maken zal ik dat zeker doen. Zeker persoonlijk gewin en winstbejag zijn geen argumenten om de leefwereld van mijn kinderen te verzieken.
Of zijn dit dan allemaal klimaatontkenners, mensen die niet geloven dat de opwarming echt aan de gang is en reeds redelijk ver staat, of net het omgekeerde, denken ze dat het toch al te laat is en steken ze daarom geen energie in de verloren strijd? Of is er nog tijd genoeg en het allemaal wel goed?
Nochtans zijn het knappe bollen die reeds jarenlang aan de alarmbel trekken, allemaal mensen met heel veel kennis in hun vakgebied. Hoe pretentieus is het niet om hun bevindingen te negeren en in twijfel te trekken, gewoon omdat ze niet passen in je plan?

Hoe dan ook, ik ben slechts een simpele ziel, maar ik zie mijn kinderen graag. Ik wil dan ook geen risico’s nemen wanneer het over hun geluk en toekomst gaat. Ook heb ik niet de pretentie te denken dat ik het allemaal beter weet dan al die bollebozen die reeds heel hun leven klimaat en milieu bestuderen. Daarom steun ik de roep van de studenten en hun eis met de experts rond de tafel te gaan zitten om een echt beleid uit te werken, een beleid dat efficiënt is en ook een beleid dat niet enkel door de burgers gedragen moet worden maar ook door de industrie, die tenslotte aan de basis van de problemen ligt. Daarom, en omdat de doomsday clock voor het tweede jaan op rij op twee minuten voor twaalf staat …

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *